حوادث محرم در هرات این شعر را ایجاد کرد

و باز دشنه اي در دست و در كمين منست

كسي كه عمر درازيست همنشين منست

 

هميشه كوزهء ما را زچشمه مي آورد

ولي دوباره ندانم چرا بكين منست

 

كسي كه دست دعايش دوام عمرم بود

كنون به شوق نفس هاي واپسين منست

 

چه ساده گوشهء سجاده ام به آتش زد

اگرچه هم قدم و هم كتاب دين منست

 

زمين صورت من بود وبوسه بارانش

ولي نشانه سنگش كنون جبين منست

 

تمام قصهء مارا بگوش دشمن گفت

كسي كه عمر هزار ساله را امين منست

 

                                             آژند

شعری از گذشته هایم یافتم برایتان گذاشتم ببینید چیطور است

آيدا چكار ميكني گر غم فرا رسد

يا مرگ خنده هاي تو روزي بما رسد

آيدا چكار ميكني گر بي حضور تو

عمري قفس قفس شب بي انتها رسد

آيدا بيا به بيكسي من نگاه كن

پيش از تو دست مرگ بدستم چرا رسد

آيدا بدان كه بي نفس آسماني ات

فرياد ناله ام بخدا تا خدا رسد

آخر دل زمانه چرا مثل تو شده ؟

دايم به جان ما غم ودرد و بلا رسد

آيدا من از ( نهايت شب حرف ميزنم)

آیدا بگو نهايت شب تا كجا رسد

 

                                            آژند  

اینم شعر پست مدرن هرکه دوست داره نظر بده

اين برج سرطان است يا نيويارك

به روزنامه چي ها نمي گويند

                باد ها بي دقيقه است

               باد ها بي وثيقه است

 

هركس كنار ميز خودش ، خودش است

پرده ها نگهدارت ميشوند

سگها نگهداري ميشوند

آدمها نگهداري ميشوند

          

            اين موزيم خيلي زيبنده است

اين آدم خيلي بنده است

اين برج سرطان است

و طفل از پيچكاري ميترسد

 

من از ترس

ترس از چي !

كلمه ها بار تاريخ را

                        اضافه ميكنند

چادر پيرزني به كنارهء

                 

                     پياده رو كشيده ميشود

او حتما

 

 معاهده حقوق بين الملل را

                             خوانده است

 

شايد خودش را

 

 

        هم خوانده باشد 

 

براي پيرزن هم اين

برج برج سرطان است

 

شعری سپید روزی که برف آمد گفتم

برف با چشمان عقابی اش

کوچکترین روزنه یی

                  برای امید زمین نگذاشته

آدم برفی های خاموش

پشت خانهء ما

  به صف سپیدار می مانند

من بغلم را در آغوش گرفته ام

                  برفم از پارو بالا میرود

و به خانهء همسایه هدیه اش میکنم

ما زنده گی مانرا با آه گرم میکنیم

                                     چقدر خوب است

مادرم از زیر صندلی

بشکه آب گرم بیرون کند

پدرم اگر ذغال میخرید

من روسیایی را به زمستان میخندیدم

دلم است به خدا برفی بفرستم

ولی مرا گیر میاندازد

     *     *      *

دیشب که برف آمد

                  دیوانه ها هم زیاد شد

صبح رادیو میگفت

هرکس با خود زنجیر داشته باشد

همه به خود زنجیر نداشتند 

به دیگران داشتند